Na een aantal keer met Richtje op ijsbaan De Meent te hebben gepost heb ik zaterdag 25 mei samen met Irene in de limegroene polo’s reclame gemaakt voor de vereniging in winkelcentrum de Mare.De blessures op de ijsbaan zijn mij als voormalig schaatser wel bekend, zowel aan den lijve ondervonden als de behandeling.
Maar met een springkussenfestival weet je het maar nooit. Toch nog maar even snel de boeken in gedoken. Wat te doen in geval van een tand door de lip, een bloedneus, een kneuzing. Het zal ongetwijfeld met de leeftijd te maken hebben, maar je vergeet dingen toch snel als je er niet regelmatig mee bezig bent.

Goed dat je jaarlijks alles kan herhalen. Voor alle zekerheid het noodnummer van de weekend tandarts in mijn mobiel opgeslagen. Eerst met Irene maar eens een rondje gedaan langs alle plaatsen delicten. Daar zouden we ons immers naar toe moeten haasten in geval van. Uiteindelijk een strategische plaats ingenomen bij een aantal springkussens waar naar onze stellige overtuiging toch zeker slachtoffers zouden moeten vallen. Ja,  je hebt er nu eenmaal voor geleerd en dan wil je het ook wel eens in de praktijk brengen toch. We hoorden ergens gehuil, zou het er dan toch eindelijk van komen?
Helaas, een troostende moeder bleek voldoende. Wachten dus maar weer.

Van alles hebben we daarna geprobeerd om zelf slachtoffers te maken. Tegen sluitingstijd hebben we  zelfs de EHBO-tas wat onhandig neergelegd zodat de jeugd erover zou struikelen en een elektriciteit kabel plots omhoog getrokken, het mocht allemaal niet baten. Exact om vier uur zakten alle plaatsen delicten als een pudding in elkaar, het winkelcentrum stroomde  langzaam leeg en ging iedereen, mede dank zij het mooie weer, tevreden weer naar huis.

René