Posten bij NK drakenboot race in Amstelveen op zaterdag 21 september 2019.


Dineke en ik hebben zaterdag de hele dag gepost bij de Nederlandse kampioenschappen drakenboot race. Om half 9 kwam Dineke me ophalen en met veel gekwebbel samen in de auto waren we snel in Amstelveen.
Eerst even goed moeten zoeken waar we nou precies heen moesten, na een telefoontje met een coördinator hadden we het snel gevonden en konden we ons installeren.

Tja, de koelelementen, waar laat je dat als de koelkast ver weg staat? Nou gewoon in een plastic tas aan een touw in de sloot dus (haha) Nou dat werkte goed hoor, beter dan ver moeten rennen naar de koelkast. Tja en dan de vlag, waar hang je dat nou op?? Nou gewoon aan de auto dus, beter kon gewoon niet. (zie foto)



Het was nog wel een beetje fris, maar de zon scheen heerlijk. In de loop van de dag werd het zelfs heel warm en hadden we er spijt van dat we geen korte broek mee hadden.We werden goed verzorgt, we kregen lekker thee en lunch-pakket, een mars en ons water huishouding werd ook goed aangevuld.

Het was al behoorlijk druk, overal stonden tenten met teams eronder, er werd flink heen en weer gelopen , er werden warming ups gedaan, er was genoeg te zien.

Toen opeens een hoop trommel geluid, de wedstrijden gingen beginnen. Jammer genoeg konden we van de wedstrijd niet veel zien omdat we bij het eindpunt zaten waar de teams in en uit stapten maar af en toe liepen we even naar de waterkant en konden we een glimp meepakken.
Wij hadden natuurlijk helemaal geen verstand van de wedstrijden, maar Dineke sprak gewoon her en der iemand aan om te horen hoe het nu allemaal ging.



EHBO, daar kwamen we voor en gelukkig dat we er waren.

Er was een vrouw gevallen met haar gezicht op de grond, koelelement uit het water gevist en laten koelen. Daarna kwam ze vragen of we vallen en stotenzalf hadden maar dat hebben we niet, ze ging verder zoeken. Helaas niet gevonden. Heb haar een alternatieve genees-wijze voorgesteld, genezen met handen (quantum touch) Dit is iets wat ik ooit heb geleerd en regelmatig gebruik. Ze wilde het graag proberen ook al hoort het niet bij EHBO. Ze ging na 10 minuten met een ontspannen gevoel weer weg, het voelde beter zei ze.

Er was iemand met een blaar op haar hand, helaas allergies voor pleisters, tja hoe los je dat dan op? Dineke bedacht een leuke truc, stukje van pleister knippen, dat vlak voor de wedstrijd op je blaar plakken en dan tape eromheen. Daarna er weer afhalen en volgende wedstrijd weer opnieuw doen. Ik dacht eerst doe er dan een gaasje op maar dineke gaf aan dat dat dan zou gaan schuiven gedurende het peddelen en dan zou ze nog meer blaren krijgen, dat was weer een mooi leermoment voor mij.

Er kwam een meisje voor tape om haar vingers, helaas mogen we dat niet doen dus gaf ze aan dat iemand in haar team dat wel kon, dus tape meegegeven.
Er was een jongetje gevallen op zijn hand, wondje schoongespoeld met een gaasje afgedroogd en er een mooie drakenpleister opgeplakt. Hij was zo trots als wat, na een half uur liep hij nog met zijn hand omhoog zodat iedereen zijn pleister zag


Een meisje kwam bij ons met haar vader, ze had verkramping in haar hand en arm, het tintelde en ze was duizelig. We hebben in eerste instantie haar haar hand laten koelen en haar in de schaduw laten zitten, advies veel drinken en even niet peddelen. Na een kwartier ben ik bij haar gaan kijken, ze had nog steeds last en was meer duizelig. Ze was namelijk erg angstig en haalde verkeerd adem (hyperventilatie) Hiervoor heb ik ook weer de Quantumtouch aangeboden en dat wilde ze wel proberen want ze voelde zich echt ziek van die arm. Ongeveer een kwartier bezig geweest en gedurende het behandelen zag ik haar steeds meer ontspannen waardoor haar ademhaling rustiger werd en haar duizeligheid afzakte. Het voelde nu alsof er weer bloed door haar arm ging stromen.
Ook nu advies gegeven om niet meer te gaan varen, in de schaduw blijven en veel drinken. Mocht het vervelend blijven ga dan even naar de huisarts.

Ook waren er nog 2 dames met blaren op hun hand waar we pleisters op hebben geplakt.

Aan het einde van de dag was de finale, een race van 2 kilometer. De race was net afgelopen toen er brand werd ontdekt aan de overkant van het water. Er stond een auto in de brand. De rook die er vanaf kwam ging precies over de mensen heen die op het water zaten in kun bootjes.
Dineke heeft via portofoon aangegeven dat ze er slim aan deden om de mensen daar weg te halen ivm evt inhaleren van rook.
Gelukkig waren ze snel aan de rookvrije kant.
Politie en brandweer kwamen, gelukkig zeiden we, was het aan de overkant en niet aan onze kant anders hadden we nog meer taken gehad waarschijnlijk.


Om 18.15 waren we klaar en konden we de boel weer inpakken en richting huis gaan.
Het was een hele lange dag maar toch ook super gezellig.
Waarschijnlijk volgend jaar weer.

Karin

Zaterdag ochtend 8 juni 2019, het ziet er zo triest uit buiten, het hoost van de lucht en er moet gepost worden in de mare bij de luilak rommelmarkt. Oh jee dit wordt een zware dag dacht ik.

Dineke kwam de EHBO spullen en bodywarmers bij me halen en ze ging vol moed op pad om samen met Surya te posten.
Het was een natte ochtend voor ze, gelukkig konden ze af en toe ,tussen de rondjes lopen door, even bij de brasserie zitten om een bakkie te doen en weer warm te worden. Voor de mensen die een kraam hadden was het ook niet fijn, ze mochten geen overkapping op hun kraam i.v.m de wind dus alles werd nat. Veel mensen zijn ook vroeg naar huis gegaan daardoor.

Om half 2 hebben Irene en mijns persoontje de dames afgelost, ze zaten net lekker aan een frietje. Er was niets gebeurd bij hun dus dat is fijn. Zij konden naar huis en voor ons ging het beginnen. En wat gebeurde er het werd droog. Wij zijn blijkbaar de zonnetjes van De Mare haha.

Wel was er veel wind en was het fris in het begin. We hebben rondjes gelopen,er was bijna geen kraam meer bezet, ondertussen boodschapje gehaald en weer verder gelopen, bij de Hema stond een kraam met bh's en slipjes, daar hebben we de enige ehbo toegepast van de dag. Ik heb een paar slipjes van de grond gered (hihi)

In de loop van de middag gingen er steeds meer mensen weg, ook wij konden gelukkig even bij de brasserie terecht. We hebben wel gevraagd wat de bedoeling was, er was echt weinig meer te beleven ook al scheen de zon nu lekker. Maar we moesten blijven tot het bittere eind ivm de vergunning. En dat is te begrijpen.
We hoorden later op de middag dat er door de wind een marktkraam plank van een wagen was gewaaid op een auto, gelukkig waren er geen gewonden.

De dag had dus heel anders kunnen lopen. Om 17 uur was het klaar en mochten we naar huis. We hebben wel lol gehad samen ook al hebben we niets hoeven doen.

Groet van Karin

Miranda en ik hebben gepost bij deze stoepkrijtwedstrijd, we hebben eigenlijk niets te doen gehad gedurende de wedstrijd.
We werden goed verzorgd qua eten en drinken. Ook buurman en buurman waren aanwezig, arme dames is zo'n zweetpak, we hebben ze wel extra in de gaten gehouden maar het ging goed.
Na afloop was ik nog wat aan het drinken toen ik opeens gebeld werd door de beveiliging, er was namelijk een oudere dame gevallen en haar duim lag open.
Ik heb hem gespoeld met water, af laten drogen en er een vingerverband omheen gedaan. Wel advies gegeven om evt even na te laten kijken bij de H.A.P. omdat het best een flinke lap was wat eraf lag. verder mankeerde mevrouw niets. Na nog even gekletst te hebben met haar kon ze weer naar haar man die thuis op haar zat te wachten zei ze.
Gelukkig dat ik er nog even was.

Groet Karin

Stoepkrijtwedstrijd in winkelcentrum de Mare
Miranda en Karin
Stoepkrijtwedstrijd in winkelcentrum de Mare
Buurman en Buurman

Na een aantal keer met Richtje op ijsbaan De Meent te hebben gepost heb ik zaterdag 25 mei samen met Irene in de limegroene polo’s reclame gemaakt voor de vereniging in winkelcentrum de Mare.De blessures op de ijsbaan zijn mij als voormalig schaatser wel bekend, zowel aan den lijve ondervonden als de behandeling.
Maar met een springkussenfestival weet je het maar nooit. Toch nog maar even snel de boeken in gedoken. Wat te doen in geval van een tand door de lip, een bloedneus, een kneuzing. Het zal ongetwijfeld met de leeftijd te maken hebben, maar je vergeet dingen toch snel als je er niet regelmatig mee bezig bent.

Goed dat je jaarlijks alles kan herhalen. Voor alle zekerheid het noodnummer van de weekend tandarts in mijn mobiel opgeslagen. Eerst met Irene maar eens een rondje gedaan langs alle plaatsen delicten. Daar zouden we ons immers naar toe moeten haasten in geval van. Uiteindelijk een strategische plaats ingenomen bij een aantal springkussens waar naar onze stellige overtuiging toch zeker slachtoffers zouden moeten vallen. Ja,  je hebt er nu eenmaal voor geleerd en dan wil je het ook wel eens in de praktijk brengen toch. We hoorden ergens gehuil, zou het er dan toch eindelijk van komen?
Helaas, een troostende moeder bleek voldoende. Wachten dus maar weer.

Van alles hebben we daarna geprobeerd om zelf slachtoffers te maken. Tegen sluitingstijd hebben we  zelfs de EHBO-tas wat onhandig neergelegd zodat de jeugd erover zou struikelen en een elektriciteit kabel plots omhoog getrokken, het mocht allemaal niet baten. Exact om vier uur zakten alle plaatsen delicten als een pudding in elkaar, het winkelcentrum stroomde  langzaam leeg en ging iedereen, mede dank zij het mooie weer, tevreden weer naar huis.

René

Véél personeel die in de vingers had gesneden; want ongelooflijk veel pleisters geplakt.
Helemaal aan het einde van de dienst was er een gevalletje net buiten het terrein; een jongen die behoorlijke (diepe) snijwonden in de voeten had door het uit het water/kanaal klimmen op een betonnen trap (begroeid met zoetwatermossels en/of met glas); deze hebben we doorverwezen naar de huisartsenpost ; de ene wond was te diep en te vol met rommel ; die kon ik niet goed reinigen , lichtjes verbonden en naar de HAP dus.

Groet,
Nathalie